Zbliża się czas wielkich sportowych wydarzeń, które już niebawem przeżywać będą piłkarze, kibice, działacze i miłośnicy sportu. Co cztery lata bowiem, odbywa się europejskie święto piłki nożnej. Tym razem Polska i Ukraina są jego gospodarzami.

Człowiek, żyjąc we wspólnocie ludzkiej, chce w szlachetnym, sportowym współzawodnictwie zmierzyć się z innym. Z jednej strony jest to wyzwanie, które przeradza się w szlachetną walkę z przeciwnikiem o zwycięstwo, o laur pierwszeństwa, z drugiej strony jest to pojedynek z samym sobą, z własnymi słabościami i porażkami czy zawiedzionymi oczekiwaniami. W podobny sposób, bój o ukształtowanie w sobie pięknego człowieczeństwa toczył nawet św. Paweł Apostoł. Ze szczerą pokorą wówczas wyznał: ?W dobrych zawodach wystąpiłem, bieg ukończyłem, wiary ustrzegłem? (2 Tm 4,7).

Udział w ?dobrych zawodach? to jednak nie tylko zwycięstwo. Owszem, zwycięstwo przynosi radość, ale równie ważne jest samo uczestnictwo w grze zespołu. Stąd dumą winna napawać gra w drużynie narodowej. Reprezentowanie danego kraju, regionu czy społeczności to wielki zaszczyt. Występowanie w barwach narodowych jest również okazją do tworzenia i podtrzymywania wzajemnych więzi. Z nich rodzi się jedność, siła, zgoda i poświęcenie. One dają sposobność do budowania braterstwa, solidarności, zaufania, wyrozumiałości i przyjaźni.

Te wartości powinny stać się udziałem nie tylko zawodników, ale i kibiców, naszych i tych, przybywających do Polski i na Ukrainę z wielu europejskich krajów. Przyjmijmy ich z życzliwością, otwórzmy się na ich zapał, dzielmy z nimi nadzieje i radości, porażki i smutki, słowem ? nawiązujmy dobre relacje. Wspólne szlachetne kibicowanie, entuzjazm, emocje niech mają wymiar sportowy, niech będą wyrazem nie tylko radości i wspierania własnej reprezentacji, ale także szacunku dla przeciwnika i jego godności. Niech jedność i braterstwo wyrazi się w kibicowaniu, we wzajemnej akceptacji, w pomocy wynikającej z wrażliwości na drugiego człowieka. Niech wszyscy kibice szanują się, doceniają zdrową rywalizację, a w porażce widzą bodziec do podjęcia jeszcze większego sportowego wysiłku. Taką postawę pełną, miłości każdego człowieka, ukazuje nam Jezus Chrystus. Kościół, wierny swemu Mistrzowi, do takiej postawy wzywa i taką stara się kształtować.

Drodzy Bracia i Siostry! Okażmy szlachetność serc podczas Euro 2012. Okażmy naszą polską gościnność, kształtowaną przez Ewangelię. W niej znajdujemy przykład chrześcijańskiej otwartości na przybyszów. Gościnność stała się nawet swoistym wzorem kulturowym, czego świadectwem jest staropolskie: ?Gość w dom, Bóg w dom?. Okażmy ducha wiary i wspólnoty, gdy w jednym kościele będziemy modlić się z przyjezdnymi kibicami. Dla nich otwieramy nasze świątynie i służymy pomocą duszpasterską. Oczekujemy też wzajemnego szacunku wobec każdego z nas, naszej kultury i naszej wiary. Niech to będzie czas wolny od sporów i waśni, czas budowania pięknych więzi międzyludzkich, czas wzajemnego ubogacania i wzrostu w człowieczeństwie, także przez wiarę.

Wszystkich zawodników i kibiców ogarniamy naszą modlitwą i prosimy Pana, by Jego błogosławieństwo wspierało tych, którzy chcą w tych ?dobrych zawodach? uczestniczyć. Niech wszechmogący Bóg da nam siłę do podążania drogą Jego przykazań i nam błogosławi: Ojciec i Syn, i Duch Święty.

                                    Pasterze Kościoła katolickiego w Polsce

                                                       Za zgodność:

                                                    + Wojciech Polak

                                              Sekretarz Generalny KEP

 Warszawa, 25 maja 2012 r.

W ewangelicznym tekście, poddanym nam pod rozwagę w dzisiejszą I Niedzielę Adwentu, św. Łukasz ujawnia lęki, jakie nękają ludzi w obliczu katastrof, mających nastąpić na końcu świata. Jednak dla kontrastu ewangelista jeszcze mocniej uwypukla radosną perspektywę chrześcijańskiego oczekiwania: ?Wtedy ujrzą Syna Człowieczego, nadchodzącego w obłoku z wielką mocą i chwałą? (Łk 21, 27). Oto nowina, która napełnia nadzieją serce wierzącego: Pan przyjdzie ?z wielką mocą i chwałą?. Dlatego uczniowie zostają wezwani, aby się nie lękali, ale powstali i podnieśli głowy, ?ponieważ zbliża się wasze odkupienie? (Łk 21, 28).

Każdego roku na początku Adwentu liturgia przypomina nam tę ?dobrą nowinę?, która rozbrzmiewa w Kościele w sposób niezwykle wymowny. Jest to nowina o naszym zbawieniu; jest to nowina o tym, że Pan jest blisko. Więcej, że już jest z nami.

2. Drodzy bracia i siostry! Słyszę w sercu to wezwanie do radości i do nadziei zwłaszcza dzisiaj, obchodząc wraz z wami Jubileusz Osób Niepełnosprawnych. Obchodzimy go w dniu poświęconym wam przez Narody Zjednoczone, które właśnie 25 lat temu ogłosiły ?Deklarację praw osoby niepełnosprawnej?.

Witam was serdecznie, drodzy przyjaciele, dotknięci jedną lub kilkoma formami inwalidztwa, którzy zechcieliście przybyć do Rzymu na to spotkanie wiary i braterstwa. Dziękuję waszym przedstawicielom oraz dyrektorowi włoskiej Caritas za słowa skierowane do mnie na początku Mszy św. Serdeczną pamięcią ogarniam wszystkich niepełnosprawnych, członków ich rodzin oraz wolontariuszy, którzy w tym samym dniu obchodzą swój Jubileusz wraz ze swymi pasterzami w różnych Kościołach lokalnych.

Drodzy bracia i siostry, w swoim ciele i w swoim życiu nosicie żywą nadzieję wyzwolenia. Czy nie kryje się w niej także oczekiwanie na ?wyzwolenie?, jakie wyjednał nam Chrystus przez swoją śmierć i zmartwychwstanie? Każdy człowiek dotknięty jakąś dolegliwością fizyczną czy psychiczną żyje bowiem w swoistym ?adwencie? egzystencjalnym, oczekuje wyzwolenia, które objawi się w pełni ? jemu samemu, jak i wszystkim innym ? dopiero na końcu czasów. Bez wiary to oczekiwanie może być naznaczone rozczarowaniem lub zniechęceniem; umocnione jednak słowem Chrystusa, staje się żywą i czynną nadzieją.

3. ?Czuwajcie więc i módlcie się w każdym czasie, abyście mogli uniknąć tego wszystkiego, co ma nastąpić, i stanąć przed Synem Człowieczym? (Łk 21, 36). Dzisiejsza liturgia mówi nam o ?drugim przyjściu? Pana; a więc o chwalebnym powrocie Chrystusa, który zbiegnie się w czasie z tym, co potocznie nazywane jest ?końcem świata?. Jest to wydarzenie tajemnicze, które w języku apokaliptycznym przedstawiane jest zazwyczaj jako gigantyczna katastrofa. Podobnie jak kres życia jednostki, czyli śmierć, również koniec wszechświata budzi lęk przed nieznanym i strach przed cierpieniem, a także pełne obaw pytania o to, co będzie ?na tamtym świecie?.

Okres Adwentu, rozpoczynający się właśnie dzisiaj, przynagla nas, byśmy przygotowali się na przyjęcie Pana, który przychodzi. Jak jednak mamy się przygotować? Doniosła uroczystość, w której uczestniczymy, ukazuje, że konkretnym sposobem przygotowania się na to spotkanie jest towarzyszenie tym, którzy zmagają się z różnorakimi trudnościami, i dzielenie ich losu. Jeśli rozpoznajemy Chrystusa w bracie, przygotowujemy samych siebie do tego, aby On mógł nas rozpoznać w chwili swego ostatecznego powrotu. W taki właśnie sposób chrześcijańska wspólnota przygotowuje się na drugie przyjście Pana: stawiając w centrum uwagi ludzi, których sam Chrystus darzył szczególnym upodobaniem, a których społeczeństwo często odrzuca lub pomija.

4. To właśnie uczyniliśmy dzisiaj, gromadząc się w tej bazylice, aby przeżyć łaskę i radość Jubileuszu razem z wami, ludźmi dotkniętymi inwalidztwem, oraz z waszymi rodzinami. Dokonując tego gestu chcemy mieć udział w waszych lękach i oczekiwaniach, w waszych darach i problemach.

W imię Chrystusa Kościół zobowiązuje się, że będzie się stawał dla was coraz bardziej ?gościnnym domem?. Wiemy, że inwalida ? osoba jedyna i niepowtarzalna, obdarzona taką samą jak inni nienaruszalną godnością ? potrzebuje nie tylko opieki, ale także miłości. Wyraża się ona przez akceptację, szacunek i dążenie do integracji od chwili narodzin przez okres dojrzewania aż po wiek dorosły, aż do trudnego momentu, którego wielu rodziców oczekuje z lękiem jako chwili rozstania z dziećmi, które zostaną ?bez nas?. Moi drodzy, chcemy się czuć uczestnikami waszych trudów i nieuniknionych chwil smutku, aby rozjaśniać je światłem wiary i nadziei płynących z solidarności i miłości.

5. Drodzy bracia i siostry, swoją obecnością potwierdzacie, że inwalidztwo oznacza nie tylko potrzebę pomocy, ale jest także bodźcem i wezwaniem. Oczywiście jest także prośbą o pomoc, ale bardziej jeszcze jest prowokacją dla egoizmów indywidualnych i zbiorowych; jest wezwaniem do poszukiwania wciąż nowych form braterstwa. Przez to, czym jesteście, ukazujecie złudną wizję życia, której jedyne wartości to zaspokojenie potrzeb, zachowanie pozorów, pośpiech i skuteczność.

Także wspólnota kościelna słucha was z szacunkiem; odczuwa potrzebę zastanowienia się nad sensem tego trudu, jakim jest życie wielu z was, naznaczone tajemniczym znamieniem cierpienia i zmagające się ze skutkami inwalidztwa, wrodzonego lub nabytego. Chce być bliższa wam i waszym rodzinom, jest bowiem świadoma, że obojętność pogłębia cierpienie i samotność, natomiast wiara poświadczona przez miłość i bezinteresowność pomnaża siły i nadaje sens życiu.

Drodzy niepełnosprawni bracia i siostry, przy tej uroczystej okazji pragnę wezwać tych, którzy pełnią odpowiedzialne funkcje polityczne na różnych szczeblach, aby starali się zapewnić wam takie warunki życia i możliwości rozwoju, by wasza godność była naprawdę uznawana i chroniona. W społeczeństwie bogatym w wiedzę naukową i techniczną można i należy czynić jeszcze więcej, na różne sposoby, jakich domaga się cywilizowane społeczeństwo: w sferze badań biomedycznych, pozwalających zapobiegać inwalidztwu, a także leczenia, opieki, rehabilitacji i ponownej integracji ze społeczeństwem.

Choć należy chronić wasze prawa obywatelskie, społeczne i duchowe, jeszcze ważniejsza jest troska o zachowanie relacji międzyludzkich: relacji pomocy, przyjaźni, solidarności. Oto dlaczego należy popierać formy leczenia i rehabilitacji, które kierują się integralną wizją człowieka.

6. ?Pan niech pomnoży liczbę waszą i niech spotęguje waszą wzajemną miłość dla wszystkich? (1 Tes 3, 12).

Św. Paweł wskazuje nam dziś drogę miłości jako główny szlak wiodący na spotkanie z Panem, który przychodzi. Podkreśla, że tylko szczera i bezinteresowna miłość może nas przygotować na ?przyjście Pana naszego Jezusa wraz ze wszystkimi Jego świętymi? (1 Tes 3, 13). Raz jeszcze okazuje się, że decydującym kryterium jest miłość, dzisiaj i zawsze.

Składając samego siebie w ofierze za nas na krzyżu, Jezus ustanowił zasady sądu zbawienia, objawiając zamysł miłosierdzia Ojca. Ten sąd zapowiada już dzisiaj: utożsamiając się z ?najmniejszym z braci?, Jezus żąda od nas, byśmy go przyjęli i służyli mu z miłością. W dniu ostatecznym powie nam: ?Byłem głodny, a dałeś mi jeść? (por. Mt 25, 35) i zapyta nas, czy głosiliśmy Ewangelię miłości, czyśmy nią żyli i dawali o niej świadectwo.

7. Jakże wymownie brzmią dziś dla nas te Twoje słowa, Panie życia i nadziei! W Tobie każda ludzka ułomność zostaje ocalona i odkupiona. Dzięki Tobie niepełnosprawność nie jest ostatnim słowem w życiu. Ostatnim słowem jest miłość, Twoja miłość, która nadaje sens życiu.

Pomagaj nam zwracać serca ku Tobie; pomagaj nam rozpoznawać Twoje oblicze, które jaśnieje w każdej ludzkiej istocie, nawet najbardziej znękanej zmęczeniem, problemami i cierpieniem.

Pozwól nam zrozumieć, że ?chwałą Bożą jest człowiek żyjący? (św. Ireneusz z Lyonu, Adv. haer., 4, 20, 7), i spraw, abyśmy kiedyś, dostąpiwszy oglądania Boga wraz z Maryją Matką ludzkości, mogli zaznać pełni życia odkupionego przez Ciebie. Amen!

?Dałbym wszystko, by pozyskać serca młodzieży, by w ten sposób móc podarować je Panu.? (św. Jan Bosko)

W tej radosnej chwili nie możemy i nie powinniśmy zapominać, że w niektórych regionach świata ludzie nadal cierpią i często giną. Mam na myśli zwłaszcza region Bliskiego Wschodu.
Po raz kolejny pragnę wezwać wszystkie strony uczestniczące w procesie pokojowym, aby nie szczędząc wysiłków, starały się odtworzyć klimat dialogu, jaki istniał jeszcze kilka tygodni temu. Tylko wzajemne zaufanie, odrzucenie przemocy zbrojnej i poszanowanie prawa międzynarodowego pozwoli reaktywować proces pokojowy. Módlmy się zatem, aby podjęto na nowo negocjacje i w drodze dialogu osiągnięto upragniony cel, jakim jest sprawiedliwy i trwały pokój, gwarantujący wszystkim niezbywalne prawo do wolności i bezpieczeństwa.

Za chwilę zakończymy liturgię eucharystyczną, która jest sercem tych jubileuszowych uroczystości. Zawierzyliśmy Bogu sport jako formę aktywności człowieka, której celem jest jego całościowy rozwój i tworzenie braterskich więzi społecznych. Ten ołtarz, wzniesiony na wielkim stadionie olimpijskim w Rzymie, przypomniał nam, że także sport jest przede wszystkim darem Bożym.

Otóż ten dar musi się stawać misją i świadectwem. W kontekście Roku Jubileuszowego zostanie za chwilę odczytany Manifest Sportu, który ma być jak gdyby wyrazem konkretnych postanowień podjętych z okazji tego Jubileuszu.

Serdecznie pozdrawiam wszystkich sportowców mówiących po francusku, którzy uczestniczą w Jubileuszu, i zachęcam ich, aby uprawiając sport stawali się głosicielami pokoju i braterstwa, a także by dawali przykład prawego i harmonijnego życia. Z Apostolskim Błogosławieństwem.

Drodzy uczestnicy tej uroczystości jubileuszowej mówiący po angielsku, sport zgromadził was tutaj z różnych krajów, gdyż łączą was wspólne zainteresowania i cele. Wasze umiłowanie sportu jest budulcem ludzkiej solidarności, przyjaźni i dobrej woli między narodami. Niech ćwiczenia fizyczne będą częścią waszego poszukiwania wyższych wartości, które kształtują charakter i dają wam poczucie godności i sukcesu – we własnych oczach i w oczach innych. W rozumieniu chrześcijańskim samo życie jest współzawodnictwem i zmaganiem o dobroć i świętość. Niech Bóg błogosławi wasze przedsięwzięcia i niech napełni was i wasze rodziny miłością i pokojem.

Serdecznie pozdrawiam sportowców, trenerów i działaczy z niemieckiego obszaru językowego. ?Najpiękniejsza rozrywka świata? zostaje często skażona przez bezwzględną konkurencję. Mimo całej powagi sprawy niech was uspokaja myśl, że zawody sportowe to tylko gra. Sport powinien sprawiać przyjemność i przynosić radość. Niech wam towarzyszy Boże błogosławieństwo!

Pozdrawiam sportowców mówiących po hiszpańsku. Zachęcam was, aby celem waszych wysiłków był rozwój całej osoby, umocnienie pokoju między narodami i zdobycie najcenniejszej nagrody – Bożego miłosierdzia i wieńca chwały w Chrystusie.

Słowa serdecznego pozdrowienia i zachęty kieruję do sportowców zawodowych i animatorów z różnych krajów języka portugalskiego, przypominając wszystkim, że celem i najwyższą
nagrodą życia jest Jezus Chrystus. Nie zadowalajcie się niczym mniejszym i wstępujcie zwycięsko na podium wieczności.

Serdecznie pozdrawiam sportowców z Polski i z innych krajów świata. W dniu waszego Jubileuszu razem z wami dziękuję Bogu za tę moc ducha, dzięki której podejmujecie na co dzień pracę nad sobą, pokonujecie własną słabość, aby w szlachetnej rywalizacji sięgać po laury w różnych dyscyplinach sportu. Wasz wytrwały wysiłek i radość ze zwycięstw nabiera znaczenia symbolu, do którego może odwołać się każdy człowiek pragnący duchowo wzrastać, a szczególnie chrześcijanin, który – jak pisze św. Paweł – w ?dobrych zawodach występuje?, aby ukończywszy bieg życia, otrzymać z rąk Chrystusa ?wieniec sprawiedliwości? (por. 2 Tm 4, 6-7). Niech Bóg wam błogosławi w tym niezwykłym dawaniu świadectwa!

Zwróćmy się teraz do Najświętszej Maryi Panny, prosząc Ją o macierzyńską opiekę nad całym światem sportu, aby kierował się zawsze autentycznymi wartościami i przyczyniał do integralnego rozwoju człowieka i społeczeństwa.

?Pamiętajcie także o uczciwej rekreacji, by rozrywki były korzystne, restaurowały siły ciała i odmładzały ducha. Uważajcie, by rozrywka nie była próżna, a czas darmo stracony.? (św. Jan Bosko)

Szanowni Państwo!
Bardzo chętnie zabieram głos na forum waszego międzynarodowego sympozjum na ważki temat: Oblicze i dusza sportu w roku Wielkiego Jubileuszu. W oczekiwaniu na jutrzejsze spotkanie na stadionie olimpijskim z całym światem sportu, obchodzącym swój Jubileusz, dzisiaj z przyjemnością korzystam z okazji, by pozdrowić was jako tych, którzy z różnych względów godnie reprezentujecie świat sportu.
Witam organizatorów tego spotkania, zwłaszcza przewodniczącego Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego Juana Antonio Samarancha oraz przewodniczącego Włoskiego Komitetu Olimpijskiego Giovanniego Petrucciego. Słowa powitania kieruję też do dziennikarzy oraz przedstawicieli różnych środowisk świata. Dziękuję zwłaszcza abpowi Crescenzio Sepe, który przemawiał tu w waszym imieniu, wyjaśniając znaczenie tego spotkania.
Wybrany przez was temat każe nam skupić uwagę na naturze i celach sportu w naszej epoce, w której dokonują się wielorakie i doniosłe przemiany społeczne. Sport jest z pewnością jednym z ważnych zjawisk, zdolnym przekazywać bardzo głębokie wartości językiem powszechnie zrozumiałym. Może być nośnikiem wzniosłych ideałów humanistycznych i duchowych, jeśli jest praktykowany w duchu pełnego poszanowania reguł, ale może także sprzeniewierzać się swoim prawdziwym celom, jeśli służy obcym sobie interesom, które lekceważą centralną rolę człowieka.
W temacie konferencji mowa jest o ?obliczu? i ?duszy? sportu. Sport ujawnia bowiem nie tylko bogate możliwości fizyczne człowieka, ale także jego zdolności intelektualne i duchowe. Nie polega jedynie na sile fizycznej i wydolności mięśni, ale ma także duszę i dlatego musi w pełni ukazywać swe oblicze. Oto dlaczego prawdziwy sportowiec nie powinien dopuszczać, aby kierowało nim wyłącznie obsesyjne dążenie do doskonałości fizycznej, ani podporządkowywać się bezwzględnym prawom produkcji i konsumpcji czy też celom wyłącznie utylitarnym i hedonistycznym.
Potencjał ukryty w sporcie sprawia, że jest on szczególnie ważnym narzędziem integralnego rozwoju człowieka oraz czynnikiem niezwykle przydatnym w procesie budowania społeczeństwa bardziej ludzkiego. Poczucie braterstwa, wielkoduszność, uczciwość i szacunek dla ciała – stanowiące z pewnością niezbędne cnoty każdego dobrego sportowca – przyczyniają się do budowy społeczeństwa, gdzie miejsce antagonizmów zajmuje sportowa rywalizacja, gdzie wyżej ceni się spotkanie niż konflikt, uczciwe współzawodnictwo niż zawziętą konfrontację. Tak pojmowany sport nie jest celem, ale środkiem: może się stać czynnikiem współtworzącym cywilizację i służącym prawdziwej rozrywce, pobudzającym ludzi, by ujawniali swe najlepsze strony, a unikali wszystkiego, co może zagrażać lub wyrządzać poważne szkody im samym lub innym.
Dość liczne niestety – i być może coraz bardziej widoczne -są oznaki kryzysu, który zagraża czasem fundamentalnym wartościom etycznym sportu. Obok sportu, który pomaga człowiekowi, istnieje bowiem inny sport, który mu szkodzi; obok sportu, który uszlachetnia ciało, istnieje sport, który je poniża i zdradza; obok sportu, który służy wzniosłym ideałom, jest też sport,
który zabiega wyłącznie o zysk; obok sportu, który jednoczy, jest też taki, który dzieli.
Mam nadzieję, że Jubileusz Sportowców stanie się dla wszystkich – szanowni przedstawiciele organizacji sportowych, działacze, miłośnicy sportu i sportowcy – sposobnością do ponownego wzbudzenia w sobie twórczych energii i woli działania na rzecz takiego sposobu praktykowania sportu, który będzie w stanie konstruktywnie łączyć zaspokajanie złożonych potrzeb, jakie powstają w związku z obecnymi przemianami kulturowymi i społecznymi, oraz niezmiennych potrzeb ludzkiej istoty.
Pozwólcie mi na jeszcze jedną refleksję. Sport, rozwijając tężyznę fizyczną i hartując charakter, nie powinien nigdy odwracać uwagi tych, którzy go praktykują i cenią, od obowiązków duchowych. Oznaczałoby to bowiem, że człowiek biegnie jedynie po to, aby zdobyć – jak pisze św. Paweł – ?koronę przemijającą?, zapominając, że chrześcijanin nigdy nie powinien tracić z oczu tej ?nieprzemijającej? (por. 1 Kor 9, 25). Należy kultywować wymiar duchowy i harmonijnie łączyć go z różnymi formami rozrywki, do których należy także sport.
Rytm życia współczesnego społeczeństwa oraz niektóre formy aktywności sportowej mogą sprawić, że chrześcijanin zapomni czasem o powinności uczestniczenia w zgromadzeniu liturgicznym w Dniu Pańskim. Jednakże człowiek wierzący, korzystając z godziwego i zasłużonego wypoczynku nie może zaniedbywać obowiązku świętowania. Przeciwnie, w Dniu Pańskim aktywność sportowa powinna mieć charakter pogodnej rozrywki, która pozwala spędzić razem czas i umacniać więzi wspólnoty, zwłaszcza rodzinnej.
Z całego serca życzę wam pomyślnego przebiegu tego spotkania, a prosząc Maryję o opiekę nad wami, zapewniam was o pamięci w modlitwie i udzielam wam błogosławieństwa.

Źródło: Jan Paweł II o sporcie i osobach niepełnosprawnych

Bóg pobłogosławił was życiem, a także dał wam różne dary i talenty. Dzięki nim możecie na różne sposoby służyć Jemu oraz społeczeństwu. Chociaż wkład jednych ludzi wydaje się wielki, a innych skromniejszy, świadectwo naszego trudu zawsze będzie dla każdego znakiem nadziei.

Czasem niełatwo jest znaleźć uzasadnienie czegoś, co wydaje się jedynie trudnością do przezwyciężenia lub nawet cierpieniem, które przychodzi znosić. Jednakże wiara pomaga nam wyjść poza nasz własny horyzont i ujrzeć życie tak, jak je widzi Bóg. Bezwarunkowa miłość Boga, która dosięga każdą osobę, wskazuje na sens i cel całego ludzkiego życia. Poprzez krzyż Jezus naprawdę przyciąga nas do swej zbawczej miłości (por. J 12, 32), a czyniąc to, ukazuje nam drogę, jaką mamy przed sobą ? drogę nadziei, która przemienia nas wszystkich, byśmy także i my nieśli nadzieję i miłość innym.

Kochani przyjaciele, zachęcam was, byście codziennie modlili się za świat. Jest tak wiele intencji i tak wielu ludzi, za których możecie się modlić; także za tych, którzy jeszcze nie poznali Jezusa. Proszę was również, byście wciąż modlili się za mnie. Jak wiecie, właśnie obchodziłem kolejne urodziny. Czas płynie!

Jeszcze raz dziękuję wam wszystkim, również Młodzieżowemu Chórowi z katedry św. Patryka i członkom Archidiecezjalnego Chóru Osób Niesłyszących. Na znak mocy i pokoju, a także wielkiej miłości w naszym Panu udzielam wam, waszym rodzinom, nauczycielom i opiekunom mojego apostolskiego błogosławieństwa.

Jak mówił mój umiłowany Poprzednik, Błogosławiony Jan Paweł II, ?potencjał ukryty w sporcie sprawia, że jest on szczególnie ważnym narzędziem integralnego rozwoju człowieka oraz czynnikiem niezwykle przydatnym w procesie budowania społeczeństwa bardziej ludzkiego. Poczucie braterstwa, wielkoduszność, uczciwość i szacunek dla ciała ? stanowiące z pewnością niezbędne cnoty każdego dobrego sportowca ? przyczyniają się do budowy społeczeństwa, gdzie miejsce antagonizmów zajmuje sportowa rywalizacja, gdzie wyżej ceni się spotkanie niż konflikt, uczciwe współzawodnictwo niż zawziętą konfrontację. Tak pojmowany sport nie jest celem, ale środkiem: może się stać czynnikiem współtworzącym cywilizację i służącym prawdziwej rozrywce, pobudzającym ludzi, by ujawniali swoje najlepsze strony, a unikali wszystkiego, co może im zagrażać lub wyrządzać poważne szkody im samym lub innym? (Przemówienie do uczestników międzynarodowego sympozjum nt. ?Oblicze i dusza sportu w roku Wielkiego Jubileuszu?, 28 października 2000 r.).

Sport grupowy, jakim jest piłka nożna, jest ponadto ? jeśli tak można powiedzieć ? szkołą, która uczy szacunku dla drugiego, również sportowego przeciwnika, i osobistej ofiarności na rzecz dobra grupy, a także pozwala dostrzegać talenty każdego zawodnika w drużynie. Jednym słowem pomaga wznosić się ponad logikę indywidualizmu i egoizmu, która często charakteryzuje ludzkie odniesienia, ku logice braterstwa i miłości, która pozwala ? na każdym poziomie ? budować wspólnie społeczność promującą dobro wspólne wszystkich, którzy do niej należą.

Dzieląc się tymi myślami, zachęcam wszystkich, od których to zależy, aby dołożyli starań, by te ważne zawody sportowe były przeżywane jako wyraz najszlachetniejszych dążeń i działań ludzkich, w duchu pokoju i szczerej radości. Bogu w modlitwie polecam duszpasterzy, wolontariuszy, zawodników i kibiców oraz wszystkich zaangażowanych w przygotowanie i przebieg Mistrzostw. Wszystkim z serca błogosławię.

Watykan, 6 czerwca 2012 r.

 Ojciec Święty przypomniał, że sport uprawiany z pasją i poczuciem etycznym nie tylko przyczynia się do nauki zdrowego współzawodnictwa, lecz także staje się szkołą pogłębienia wartości humanistycznych i chrześcijańskich. Zaznaczył, że rolą instruktorów narciarskich jest uczenie wytrwałości w dążeniu do obranych celów, poszanowania dla istniejących reguł, uporu w pokonywaniu przeszkód.

 Poprzez aktywność sportową osoba lepiej pojmuje, że jej ciało nie może być traktowane jedynie jako przedmiot, ale że poprzez cielesność wyraża samą siebie i nawiązuje relacje z innymi. „Dzięki temu równowaga między wymiarem fizycznym a duchowym prowadzi do uniknięcia idolatrii ciała, a wręcz przeciwnie do jego poszanowania. Pomaga w tym, aby uniknąć pokusy zwiększania jego możliwości za wszelką cenę, także przy wykorzystaniu środków niegodziwych” – zaznaczył papież.

Benedykt XVI zauważył, że góry, w których uprawia się narciarstwo to środowisko w którym „człowiek czuje się szczególnie mały”. Zdaniem papieża „tam można na nowo pojąć właściwy nam wymiar stworzenia”. Góry pozwalają nam stawiać pytania o sens stworzenia, spoglądać ku górze i otworzyć się na Stwórcę. Dzięki wspaniałym widokom, człowiek niejako spontanicznie spogląda nie tylko na to co zewnętrzne, lecz także w swoje serce.

 ?Kontemplując stworzenie człowiek uznaje wielkość Boga, ostateczne źródło swego istnienia a także wszechświata? ? stwierdził papież. W tym kontekście podkreślił znaczenie relacji ze stworzeniem dla rozwoju ludzkiej tożsamości. Nawet grzech człowieka nie wyeliminował bowiem stojącego przed nim zadania, byśmy byli strażnikami świata. Również działalność sportowa może być pojmowana i przeżywana jako część tej odpowiedzialności.

Ojciec Święty przestrzegł przed pokusą manipulowania przyrodą i zredukowania świata stworzonego jedynie niemal do produktu, który można „używać i konsumować”. Podejście właściwe natomiast to poczucie wdzięczności i odpowiedzialności za zachowanie i troskę o Boże dzieło. ?Sport pomaga do osiągnięcia tych celów poprzez styl życia, w którym duże znaczenie odgrywa równowaga, samodyscyplina i szacunek? ? stwierdził papież.

Benedykt XVI zachęcił instruktorów narciarstwa, aby kontakt z przyrodą był też okazją do rozwijania w powierzonej im młodzieży głębokiej miłości do Bożego stworzenia. Tak więc ich zadaniem jest zarówno zdrowa formacja sportowa jak i wychowanie do poszanowania środowiska.

Benedykt XVI podkreślił też znacznie świadectwa wiernych świeckich, potrafiących wskazać na znacznie najważniejszych momentów wiary, a zwłaszcza poszanowania niedzieli jako Dnia Pańskiego

Żródło: http://www.diecezjabydgoskasport.pl/index.php/benedykt-xvi-o-sporcie