Zbliża się czas wielkich sportowych wydarzeń, które już niebawem przeżywać będą piłkarze, kibice, działacze i miłośnicy sportu. Co cztery lata bowiem, odbywa się europejskie święto piłki nożnej. Tym razem Polska i Ukraina są jego gospodarzami.

Człowiek, żyjąc we wspólnocie ludzkiej, chce w szlachetnym, sportowym współzawodnictwie zmierzyć się z innym. Z jednej strony jest to wyzwanie, które przeradza się w szlachetną walkę z przeciwnikiem o zwycięstwo, o laur pierwszeństwa, z drugiej strony jest to pojedynek z samym sobą, z własnymi słabościami i porażkami czy zawiedzionymi oczekiwaniami. W podobny sposób, bój o ukształtowanie w sobie pięknego człowieczeństwa toczył nawet św. Paweł Apostoł. Ze szczerą pokorą wówczas wyznał: ?W dobrych zawodach wystąpiłem, bieg ukończyłem, wiary ustrzegłem? (2 Tm 4,7).

Udział w ?dobrych zawodach? to jednak nie tylko zwycięstwo. Owszem, zwycięstwo przynosi radość, ale równie ważne jest samo uczestnictwo w grze zespołu. Stąd dumą winna napawać gra w drużynie narodowej. Reprezentowanie danego kraju, regionu czy społeczności to wielki zaszczyt. Występowanie w barwach narodowych jest również okazją do tworzenia i podtrzymywania wzajemnych więzi. Z nich rodzi się jedność, siła, zgoda i poświęcenie. One dają sposobność do budowania braterstwa, solidarności, zaufania, wyrozumiałości i przyjaźni.

Te wartości powinny stać się udziałem nie tylko zawodników, ale i kibiców, naszych i tych, przybywających do Polski i na Ukrainę z wielu europejskich krajów. Przyjmijmy ich z życzliwością, otwórzmy się na ich zapał, dzielmy z nimi nadzieje i radości, porażki i smutki, słowem ? nawiązujmy dobre relacje. Wspólne szlachetne kibicowanie, entuzjazm, emocje niech mają wymiar sportowy, niech będą wyrazem nie tylko radości i wspierania własnej reprezentacji, ale także szacunku dla przeciwnika i jego godności. Niech jedność i braterstwo wyrazi się w kibicowaniu, we wzajemnej akceptacji, w pomocy wynikającej z wrażliwości na drugiego człowieka. Niech wszyscy kibice szanują się, doceniają zdrową rywalizację, a w porażce widzą bodziec do podjęcia jeszcze większego sportowego wysiłku. Taką postawę pełną, miłości każdego człowieka, ukazuje nam Jezus Chrystus. Kościół, wierny swemu Mistrzowi, do takiej postawy wzywa i taką stara się kształtować.

Drodzy Bracia i Siostry! Okażmy szlachetność serc podczas Euro 2012. Okażmy naszą polską gościnność, kształtowaną przez Ewangelię. W niej znajdujemy przykład chrześcijańskiej otwartości na przybyszów. Gościnność stała się nawet swoistym wzorem kulturowym, czego świadectwem jest staropolskie: ?Gość w dom, Bóg w dom?. Okażmy ducha wiary i wspólnoty, gdy w jednym kościele będziemy modlić się z przyjezdnymi kibicami. Dla nich otwieramy nasze świątynie i służymy pomocą duszpasterską. Oczekujemy też wzajemnego szacunku wobec każdego z nas, naszej kultury i naszej wiary. Niech to będzie czas wolny od sporów i waśni, czas budowania pięknych więzi międzyludzkich, czas wzajemnego ubogacania i wzrostu w człowieczeństwie, także przez wiarę.

Wszystkich zawodników i kibiców ogarniamy naszą modlitwą i prosimy Pana, by Jego błogosławieństwo wspierało tych, którzy chcą w tych ?dobrych zawodach? uczestniczyć. Niech wszechmogący Bóg da nam siłę do podążania drogą Jego przykazań i nam błogosławi: Ojciec i Syn, i Duch Święty.

                                    Pasterze Kościoła katolickiego w Polsce

                                                       Za zgodność:

                                                    + Wojciech Polak

                                              Sekretarz Generalny KEP

 Warszawa, 25 maja 2012 r.

?Dałbym wszystko, by pozyskać serca młodzieży, by w ten sposób móc podarować je Panu.? (św. Jan Bosko)

W tej radosnej chwili nie możemy i nie powinniśmy zapominać, że w niektórych regionach świata ludzie nadal cierpią i często giną. Mam na myśli zwłaszcza region Bliskiego Wschodu.
Po raz kolejny pragnę wezwać wszystkie strony uczestniczące w procesie pokojowym, aby nie szczędząc wysiłków, starały się odtworzyć klimat dialogu, jaki istniał jeszcze kilka tygodni temu. Tylko wzajemne zaufanie, odrzucenie przemocy zbrojnej i poszanowanie prawa międzynarodowego pozwoli reaktywować proces pokojowy. Módlmy się zatem, aby podjęto na nowo negocjacje i w drodze dialogu osiągnięto upragniony cel, jakim jest sprawiedliwy i trwały pokój, gwarantujący wszystkim niezbywalne prawo do wolności i bezpieczeństwa.

Za chwilę zakończymy liturgię eucharystyczną, która jest sercem tych jubileuszowych uroczystości. Zawierzyliśmy Bogu sport jako formę aktywności człowieka, której celem jest jego całościowy rozwój i tworzenie braterskich więzi społecznych. Ten ołtarz, wzniesiony na wielkim stadionie olimpijskim w Rzymie, przypomniał nam, że także sport jest przede wszystkim darem Bożym.

Otóż ten dar musi się stawać misją i świadectwem. W kontekście Roku Jubileuszowego zostanie za chwilę odczytany Manifest Sportu, który ma być jak gdyby wyrazem konkretnych postanowień podjętych z okazji tego Jubileuszu.

Serdecznie pozdrawiam wszystkich sportowców mówiących po francusku, którzy uczestniczą w Jubileuszu, i zachęcam ich, aby uprawiając sport stawali się głosicielami pokoju i braterstwa, a także by dawali przykład prawego i harmonijnego życia. Z Apostolskim Błogosławieństwem.

Drodzy uczestnicy tej uroczystości jubileuszowej mówiący po angielsku, sport zgromadził was tutaj z różnych krajów, gdyż łączą was wspólne zainteresowania i cele. Wasze umiłowanie sportu jest budulcem ludzkiej solidarności, przyjaźni i dobrej woli między narodami. Niech ćwiczenia fizyczne będą częścią waszego poszukiwania wyższych wartości, które kształtują charakter i dają wam poczucie godności i sukcesu – we własnych oczach i w oczach innych. W rozumieniu chrześcijańskim samo życie jest współzawodnictwem i zmaganiem o dobroć i świętość. Niech Bóg błogosławi wasze przedsięwzięcia i niech napełni was i wasze rodziny miłością i pokojem.

Serdecznie pozdrawiam sportowców, trenerów i działaczy z niemieckiego obszaru językowego. ?Najpiękniejsza rozrywka świata? zostaje często skażona przez bezwzględną konkurencję. Mimo całej powagi sprawy niech was uspokaja myśl, że zawody sportowe to tylko gra. Sport powinien sprawiać przyjemność i przynosić radość. Niech wam towarzyszy Boże błogosławieństwo!

Pozdrawiam sportowców mówiących po hiszpańsku. Zachęcam was, aby celem waszych wysiłków był rozwój całej osoby, umocnienie pokoju między narodami i zdobycie najcenniejszej nagrody – Bożego miłosierdzia i wieńca chwały w Chrystusie.

Słowa serdecznego pozdrowienia i zachęty kieruję do sportowców zawodowych i animatorów z różnych krajów języka portugalskiego, przypominając wszystkim, że celem i najwyższą
nagrodą życia jest Jezus Chrystus. Nie zadowalajcie się niczym mniejszym i wstępujcie zwycięsko na podium wieczności.

Serdecznie pozdrawiam sportowców z Polski i z innych krajów świata. W dniu waszego Jubileuszu razem z wami dziękuję Bogu za tę moc ducha, dzięki której podejmujecie na co dzień pracę nad sobą, pokonujecie własną słabość, aby w szlachetnej rywalizacji sięgać po laury w różnych dyscyplinach sportu. Wasz wytrwały wysiłek i radość ze zwycięstw nabiera znaczenia symbolu, do którego może odwołać się każdy człowiek pragnący duchowo wzrastać, a szczególnie chrześcijanin, który – jak pisze św. Paweł – w ?dobrych zawodach występuje?, aby ukończywszy bieg życia, otrzymać z rąk Chrystusa ?wieniec sprawiedliwości? (por. 2 Tm 4, 6-7). Niech Bóg wam błogosławi w tym niezwykłym dawaniu świadectwa!

Zwróćmy się teraz do Najświętszej Maryi Panny, prosząc Ją o macierzyńską opiekę nad całym światem sportu, aby kierował się zawsze autentycznymi wartościami i przyczyniał do integralnego rozwoju człowieka i społeczeństwa.

?Pamiętajcie także o uczciwej rekreacji, by rozrywki były korzystne, restaurowały siły ciała i odmładzały ducha. Uważajcie, by rozrywka nie była próżna, a czas darmo stracony.? (św. Jan Bosko)

Szanowni Państwo!
Bardzo chętnie zabieram głos na forum waszego międzynarodowego sympozjum na ważki temat: Oblicze i dusza sportu w roku Wielkiego Jubileuszu. W oczekiwaniu na jutrzejsze spotkanie na stadionie olimpijskim z całym światem sportu, obchodzącym swój Jubileusz, dzisiaj z przyjemnością korzystam z okazji, by pozdrowić was jako tych, którzy z różnych względów godnie reprezentujecie świat sportu.
Witam organizatorów tego spotkania, zwłaszcza przewodniczącego Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego Juana Antonio Samarancha oraz przewodniczącego Włoskiego Komitetu Olimpijskiego Giovanniego Petrucciego. Słowa powitania kieruję też do dziennikarzy oraz przedstawicieli różnych środowisk świata. Dziękuję zwłaszcza abpowi Crescenzio Sepe, który przemawiał tu w waszym imieniu, wyjaśniając znaczenie tego spotkania.
Wybrany przez was temat każe nam skupić uwagę na naturze i celach sportu w naszej epoce, w której dokonują się wielorakie i doniosłe przemiany społeczne. Sport jest z pewnością jednym z ważnych zjawisk, zdolnym przekazywać bardzo głębokie wartości językiem powszechnie zrozumiałym. Może być nośnikiem wzniosłych ideałów humanistycznych i duchowych, jeśli jest praktykowany w duchu pełnego poszanowania reguł, ale może także sprzeniewierzać się swoim prawdziwym celom, jeśli służy obcym sobie interesom, które lekceważą centralną rolę człowieka.
W temacie konferencji mowa jest o ?obliczu? i ?duszy? sportu. Sport ujawnia bowiem nie tylko bogate możliwości fizyczne człowieka, ale także jego zdolności intelektualne i duchowe. Nie polega jedynie na sile fizycznej i wydolności mięśni, ale ma także duszę i dlatego musi w pełni ukazywać swe oblicze. Oto dlaczego prawdziwy sportowiec nie powinien dopuszczać, aby kierowało nim wyłącznie obsesyjne dążenie do doskonałości fizycznej, ani podporządkowywać się bezwzględnym prawom produkcji i konsumpcji czy też celom wyłącznie utylitarnym i hedonistycznym.
Potencjał ukryty w sporcie sprawia, że jest on szczególnie ważnym narzędziem integralnego rozwoju człowieka oraz czynnikiem niezwykle przydatnym w procesie budowania społeczeństwa bardziej ludzkiego. Poczucie braterstwa, wielkoduszność, uczciwość i szacunek dla ciała – stanowiące z pewnością niezbędne cnoty każdego dobrego sportowca – przyczyniają się do budowy społeczeństwa, gdzie miejsce antagonizmów zajmuje sportowa rywalizacja, gdzie wyżej ceni się spotkanie niż konflikt, uczciwe współzawodnictwo niż zawziętą konfrontację. Tak pojmowany sport nie jest celem, ale środkiem: może się stać czynnikiem współtworzącym cywilizację i służącym prawdziwej rozrywce, pobudzającym ludzi, by ujawniali swe najlepsze strony, a unikali wszystkiego, co może zagrażać lub wyrządzać poważne szkody im samym lub innym.
Dość liczne niestety – i być może coraz bardziej widoczne -są oznaki kryzysu, który zagraża czasem fundamentalnym wartościom etycznym sportu. Obok sportu, który pomaga człowiekowi, istnieje bowiem inny sport, który mu szkodzi; obok sportu, który uszlachetnia ciało, istnieje sport, który je poniża i zdradza; obok sportu, który służy wzniosłym ideałom, jest też sport,
który zabiega wyłącznie o zysk; obok sportu, który jednoczy, jest też taki, który dzieli.
Mam nadzieję, że Jubileusz Sportowców stanie się dla wszystkich – szanowni przedstawiciele organizacji sportowych, działacze, miłośnicy sportu i sportowcy – sposobnością do ponownego wzbudzenia w sobie twórczych energii i woli działania na rzecz takiego sposobu praktykowania sportu, który będzie w stanie konstruktywnie łączyć zaspokajanie złożonych potrzeb, jakie powstają w związku z obecnymi przemianami kulturowymi i społecznymi, oraz niezmiennych potrzeb ludzkiej istoty.
Pozwólcie mi na jeszcze jedną refleksję. Sport, rozwijając tężyznę fizyczną i hartując charakter, nie powinien nigdy odwracać uwagi tych, którzy go praktykują i cenią, od obowiązków duchowych. Oznaczałoby to bowiem, że człowiek biegnie jedynie po to, aby zdobyć – jak pisze św. Paweł – ?koronę przemijającą?, zapominając, że chrześcijanin nigdy nie powinien tracić z oczu tej ?nieprzemijającej? (por. 1 Kor 9, 25). Należy kultywować wymiar duchowy i harmonijnie łączyć go z różnymi formami rozrywki, do których należy także sport.
Rytm życia współczesnego społeczeństwa oraz niektóre formy aktywności sportowej mogą sprawić, że chrześcijanin zapomni czasem o powinności uczestniczenia w zgromadzeniu liturgicznym w Dniu Pańskim. Jednakże człowiek wierzący, korzystając z godziwego i zasłużonego wypoczynku nie może zaniedbywać obowiązku świętowania. Przeciwnie, w Dniu Pańskim aktywność sportowa powinna mieć charakter pogodnej rozrywki, która pozwala spędzić razem czas i umacniać więzi wspólnoty, zwłaszcza rodzinnej.
Z całego serca życzę wam pomyślnego przebiegu tego spotkania, a prosząc Maryję o opiekę nad wami, zapewniam was o pamięci w modlitwie i udzielam wam błogosławieństwa.

Źródło: Jan Paweł II o sporcie i osobach niepełnosprawnych